Nieuwste erbij = oudste eraf!
januari '12 - Files en parkeren...
november '11 - Sammy en Tobias.
mei '11 - Nog meer verwarring....
Ooit is mijn vechtgenoot eens zijn horloge verloren.
Hij is het type man dat graag wil weten hoe laat het is en daarom werd er, na dagenlang vruchteloos zoeken, een nieuwe gekocht.
Onnodig bleek later want een paar weken daarna kwam bij het schoonmaken van de dienstauto plotseling zijn oude horloge te voorschijn!
Pinnetje losgeschoten en waarschijnlijk was het klokje van zijn arm gegleden tijdens het autorijden en had het zich bruitaal verscholen onder de autostoel.
Mijn vechtgenoot is hierdoor dus al jaren in het bezit van twee horloges. Fijn voor hem hoor ik u denken maar waarom vertel je dat.
Nou kijk, je zou het niet verwachten maar twee horloges in je bezit kunnen problemen opleveren zoals manlief laatst moest ondervinden.
Beide horloges zijn van die 'moderne' dingen die je niet handmatig opwindt maar die een batterijtje bevatten. Het vervelende van die batterijtjes is echter dat ze op den duur leeg raken.
De tijd gaat steeds langzamer en langzamer en op een dag staat het uurwerkje domweg stil. Meestal op een zondag als alle winkels gesloten zijn.
Maar maandagmorgen kan je dan naar de juwelier gaan en dan zal de beste man je uit je misère helpen door er een nieuw batterijtje in te zetten waarna de secondewijzer weer als vanouds over
de wijzerplaat huppelt. Gelukkig je weet weer hoe laat het is!
Ook mijn vechtgenoot had een week of wat geleden een nieuw batterijtje laten plaatsen.
Maar een paar dagen geleden begon hij opeens te mopperen over zijn horloge. Het leek wel of de tijd weer langzamer ging!
Gewapend met de secondewijzer van de tv-klok moest manlief vaststellen dat zijn seconden veel langer duurden.
Op zich is dat natuurlijk best prettig, de dagen duren langer, leuke dingen duren langer, je leeft langer, eigenlijk alleen maar voordelen zou ik zeggen maar mijn man dacht daar anders over.
De vakkennis van de juwelier werd ernstig in twijfel getrokken en ook over de leverancier van de batterijtjes liet hij zich in zeer negatieve bewoordingen uit. 'Gewoon even terug naar de winkel'
sprak ik wijs….. 'batterijtje kan toch ook stuk zijn?' Goed idee vond manlief en wij togen gezellig saampjes naar de juwelier - altijd leuk om daar even rond te kijken.
Aangekomen bij de winkel legde manlief het probleem van de trage tijd uit en uitte hij zijn twijfel over de 'versheid ' van het batterijtje.
De juwelier nam het horloge van mijn vechtgenoot over en zei dat het ook vuil kon zijn en dat het horloge dan schoongemaakt diende te worden maar hij zou voor alle zekerheid eerst even het
batterijtje testen.
Met een vrolijke grijns op zijn gezicht kwam de man even later weer tevoorschijn en zei: 'meneer, dit batterijtje is echt helemaal leeg!'
Sja, dat wist manlief natuurlijk al en hij vroeg hoe dat kon.
Nog harder grijnzend zei de juwelier: 'dit batterijtje heb ik niet pas vervangen… ik zet namelijk altijd de datum in de kast en dit batterijtje is meer dan 2 jaar geleden
vervangen……'
Onbegrip, verbijstering, besef, schrik en een rood hoofd, in deze volgorde veranderde het snuitwerk van mijn vechtgenoot. Hij besefte in die fractie van een seconde, dat hij twee horloges had en
dus de laatste dagen met het andere horloge had rond gelopen. Manlief liet zich achter de toonbank zakken en zei zachtjes ' ehh… ik ben er niet hoor,ik ben hier niet geweest vandaag!'
De juwelier kon er de humor gelukkig wel van inzien. - hij kent ons gelukkig. Vrolijk verving hij ook dit batterijtje met de opmerking dat hij ook dit keer weer de datum er duidelijk in vermeld had.
Ik, nog heerlijk nagenietend, kon eenmaal weer buiten het niet nalaten te vragen: 'zeg schat, hoe laat is het eigenlijk…?'
Meestal is mijn vechtgenoot het lijdend voorwerp in mijn verhalen maar dit keer ben ik het zelf vrees ik.....
Zoals velen van u al gemerkt hebben, ouderdom komt met gebreken.
Ik heb nooit anders geweten want mijn grootouders zeiden het en later mijn ouders en inmiddels heb ik de leeftijd dat ik het zelf begin te ondervinden.
Het aantal hulpmiddelen om mij redelijk goed te laten functioneren in het dagelijks leven neemt gestaag toe.
Het begon allemaal - tijdje geleden alweer - met een leesbrilletje, sterkte plus 0.5...
Ergens vond ik het nog wel interessant staan zo'n bril, zo'n half ding wat op het puntje van je neus balanceerde en waar overheen je hele
serieuze blikken kon werpen op de wereld.
Echt heel nodig was het nog niet eens, het zat de meeste tijd op mijn hoofd en als ik het af en toe echt even nodig had schoof ik het met een elegant gebaar op mijn neus.
Maar helaas die tijd is voorbij, ik kan absoluut niet meer zonder dat ding en ik zit nu al op plus 3,5.
Ja, het gaat heel goed, dank u!
Door schade en schande wijs geworden heb ik op een aantal strategische plekken in huis leesbrilletjes neergelegd, ik zou dus nooit mis moeten grijpen maar helaas, toch lukt mij dat.
Boven erachter komen dat het brilletje beneden ligt maar gelukkig ligt er nog eentje in de hobbykamer.... niet dus, weer naar beneden en erachter komen dat er nu 3 in de
kamer liggen en boven niet één meer en ga zo maar door, het lijkt soms wel of die dingen zich uit zichzelf verplaatsten!
Een kettinkje om je nek met het brilletje eraan heb ik lang tegen gehouden, ik vond het altijd een beetje schooljufachtig staan, dat paste niet bij mij.
Maar ja, met brilletjes die een eigen leven leiden kan je eigenlijk niet anders dus op naar de winkel.
Prachtig kettinkje uitgezocht met van die plastic ringetjes eraan die je op de pootjes van je bril moet schuiven en dan een beetje aantrekken. Prima systeem toch?
Nou, nee.... die ringetjes lubberen uit en vallen van de pootjes af en dat gebeurde bij mij non-stop.
Er hangt dan alleen nog een ketting om mijn nek of het brilletje hangt met nog slechts 1 pootje aan de ketting en vaak is het brilletje helemaal foetsie.
En tot op heden heb ik brilletje altijd teruggevonden maar laatst.....
Met de auto naar het bos gereden en daar een lekkere, stevige boswandeling gemaakt. Thuis gekomen, jas uit, das af en.... weer alleen een ketting om mijn nek zonder brilletje, dat was weer eens ontsnapt!
Manlief maar inschakelen en samen overal zoeken, jas binnenstebuiten gekeerd, auto helemaal doorzocht, in de garage, buiten op de oprit
maar helaas... brilletje was foetsie en natuurlijk was het net het lekkerst zittende brilletje.
Al mopperend weer naar binnen en nog even overwogen terug te rijden naar het bos en daar nog eens te zoeken maar daar hadden wij geen
fut meer voor en ach, zo heel duur was het ook niet geweest dus morgen maar een nieuwe halen.
Ziet u het voor u allemaal? Met zijn tweetjes overal zoeken, 'bespreken' wat te doen...
En dan.... manlief wil iets zeggen maar stopt opeens halverwege de zin, ik zie zijn verbijsterde blik naar iets boven mijn hoofd gaan en
ik hoor hem heel zachtjes zeggen: 'schat...... 't brilletje zit op je hoofd.......'
Leuk? Och......
Er zijn van die dagen waarvan je achteraf zegt 'ik had vandaag gewoon in bed moeten blijven liggen'. Dat zijn dan van die dagen dat er niks lukt, dat alles uit je handen valt en dat je de hele dag tegen dingen aanloopt in plaats van er omheen. Dit soort dagen overkomen volgens mij iedereen wel eens en meestal is het voor de omstanders best amusant om te zien hoe iemand zich door zo'n dag heen worstelt.
Ook ik heb laatst weer eens zo'n dag van dichtbij mogen aanschouwen want mijn vechtgenoot stortte zich op een zonnige ochtend in januari vol overgave op zo'n dag.
Hoewel mijn vechtgenoot absoluut geen last heeft van een ochtendhumeur is hij wel iemand die even
wakker moet worden, laat hem in alle rust zijn beschuitje smeren en tegen de tijd dat het 2e beschuitje
genuttigd is, is hij helemaal klaar om vol vrolijkheid aan een nieuwe dag te beginnen maar deze ochtend verliep het ietsje anders.
Bij het smeren van het 1e beschuitje ging het nog goed maar het 2e beschuitje had absoluut geen zin om genuttigd te worden en hoe manlief het voor elkaar kreeg weet ik nog altijd niet maar het beschuitje nam een vrolijke duik en viel met de smeerkaaskant naar beneden naar de keukenvloer.
Dit tot groot jolijt van onze katten die er meteen bovenop doken.
Mijn man probeerde het beschuitje op te pakken maar dat brak in vele stukjes waardoor binnen no-time de handen van manlief onder de smeerkaas zaten.
Niets onoverkomelijks natuurlijk maar wel heel komisch.
Na de koffie ging manlief iets technisch doen met zijn tv-schotelaansluiting.
Nadat hij daar mee klaar was moest er getest worden en die zware verantwoordelijkheid lag bij mij.
Ik moest iets opnemen en dan zien of het allemaal goed ging.
En dat ging het dus niet. Wat ik ook deed het ding weigerde iets op te nemen.
Natuurlijk ging mijn vechtgenoot er meteen vanuit dat ik wel weer iets verkeerds had gedaan maar mij op een fout betrappen ging niet.
Er werd gefronst, nagedacht, opnieuw geprobeerd maar helaas.... software nakijken, nog eens proberen, op internet zoeken maar niks hielp.
Pas een hele tijd later - manlief bleef zoeken - hoorde ik opeens een hartgrondig gemopper, overgoten met toch iets van opluchting.
Ik vroeg of het apparaat het eindelijk deed en wat was nou de oorzaak?
Mijn man begon mij te vertellen dat hij oprecht aan zijn geestelijke vermogens begon te twijfelen en nadat ik de oorzaak had vernomen begon ik mee te twijfelen.
Als je er veel van weet zoek je veel te ver en dat had manlief ook gedaan maar het was maar iets heel simpels: hij had het output stekkertje in het input contactje gedaan.... Sja, ik ben geen technicus maar ook ik snap dat het dan niet kan werken.
Maar gelukkig werkte alles daarna weer naar behoren maar.... de dag was nog niet teneinde.
's Middags wilde manlief een documentje afdrukken en op dat moment had onze printer heel sterk de onbedwingbare neiging om vast te lopen
wat het ook vol verve deed. Het 'even' een afdrukje maken nam een hele tijd in beslag deze dag.
En nog was het leed niet geleden voor mijn vechtgenoot - wiens humeur tot ongekende diepten was weggezakt.
Het slaapkamerraam open zetten zorgde ervoor dat er een grote bus gevuld met 'stuivertjes' (5 eurocent muntjes) - die op de vensterbank stond -
gillend van de pret door de slaapkamer stuiterden... de hele vloer lag vol met muntjes en eer je die allemaal van een gladde vloer hebt opgepikt!
U kent mij... flink zout in de wonden strooiend vermaakte ik mij opperbest met alle ellende van mijn vechtgenoot.
Het liep inmiddels tegen vijf uur, de dag was bijna om en het leed van manlief leek geleden hoewel... onze katten
liepen wel erg onrustig om ons heen en dat werd steeds erger.
Zou een pechdag ook op hun invloed hebben? Wat was er toch aan de hand met
die jongens?
Ik snapte er niks van, ze bleven maar om ons heen draaien en liepen daarna steeds de gang in.
Er was eten en drinken genoeg voor ze en de kattenbak had manlief vanmiddag tussen alle ellende door nog verschoond dus er was niks
aan de hand toch?
Ehh.... wel dus.... mijn geliefde vechtgenoot had nadat hij de kattenbak had verschoond de ingang
van de bak tegen de muur gezet en daardoor konden de jongens niet naar de bak. Ze liepen dus met gekruiste pootjes om ons heen!
Ik begon met dit verhaal te vertellen dat je op dit soort pechdagen beter in je bed kan blijven liggen en daar zijn manlief en ik - en nu dus ook onze katten - meer dan van overtuigd!
Ik heb een vechtgenoot die normaal gesproken een zeer kalm en geduldig persoon is.
Er zijn weinig dingen in het leven die hem in de stress doen schieten.
Zijn motto 'als ik er niks aan kan veranderen maak ik
mij er ook niet druk om' zorgt ervoor dat zijn leventje redelijk stressloos verloopt.
Redelijk stressloos dus maar er zijn een paar zaken, dat manlief wel rode vlekken in de nek doen krijgen en dat zijn
dan weer zaken waar ik niet wakker van kan liggen maar waarmee ik mij dan, vooral door de opstandigheid en de rode vlekken
in de nek van mijn man, opperbest kan vermaken.
Zo zijn daar de files.
Als in de verte de rode matrixborden boven de weg beginnen te knipperen vliegt prompt het bloeddrukpeil
van mijn vechtgenoot de wolken in.
Staan we eenmaal stil dan barst het gemopper, gepruttel, gebrom los en dat is dan nog lief gezegd.
Luidkeels verkondigd manlief dat hij een bloedhekel aan files heeft, dat het zonde van de tijd is, dat hij eruit wil
en dat hij de volgende afslag terug gaat en dat hij nooit meer om deze tijd over deze weg gaat, als ik dat maar weet!
Hij weet in 1001 verschillende manieren zijn fileleed te beschrijven.
Duurt de file een half uur dan bromt/moppert hij een half uur, duurt de file een uur, dan moppert/bromt hij een uur.
De radio staat aan en verkondigt met regelmaat dat de file er nog steeds staat wat de vlekken in mans' nek nog een tint
donkerder doen worden.
Ik herken mijn anders zo rustig man helemaal niet meer en strooi vrolijk zout in de wond met opmerkingen
als: 'goh, het staat nu echt stil….' of 'als we de andere weg hadden genomen….' Puur amusement gelooft u mij!
En dan is er nog zijn GROTE parkeerfrustratie.
Boodschappen doen brengt meestal met zich mee dat je ergens je auto moet stallen.
Mijn vechtgenoot parkeert altijd ergens in Tokio, oftewel heel ver van de ingang van de winkels.
Dat komt omdat hij nooit een plek dicht in de buurt van de ingang kan vinden.
Nooit heeft hij eens de mazzel dat er net iemand wegrijdt.
Door een jarenlange negatieve ervaring op dit
gebied parkeert manlief dus meestal maar meteen aan de andere kant van de parkeerplaats waar geen hond wil
staan en er dus alle plek is.
Nu heeft mijn man een (beste!) vriend waar hij heel gek op is, op een kleine, voor manlief, zeer irritant trekje na.
Deze vriend kan namelijk altijd voor de deur van de winkel c.q. het restaurant parkeren. En écht voor de deur
dus, nog net niet naast de kassa maar het scheelt niet veel.
Met zijn viertjes naar een restaurant en vriendlief rijdt.
Aangekomen bij het restaurant dan rijdt er net iemand weg en kunnen wij riant voor de deur parkeren wat zeker
met regen een zegen is.
En dan moet u mijn vechtgenoot eens horen! Stijlloos vindt hij het, schaamteloos dat iemand zoveel geluk heeft…
Wij drietjes vermaken ons opperbest met de frustratie van mijn man.
Vriendlief heeft echt altijd enorm geluk hoewel hij zelf zegt dat het geen geluk is maar het gewoon een
kwestie van erin geloven dat 'de plek' er voor jou is.
Op een dergelijk moment twijfelt manlief aan de geestelijke vermogens van zijn vriend en zegt dat het gewoon
pure mazzel is en dat het oneerlijk is en dat hij dat nooit heeft.
Ja, het is een zeer frustrerend iets en dat het behoorlijk diep zit bleek afgelopen week toen wij samen naar
een film zaten te kijken waarin iemand naar een politiebureau reed en zijn auto pal voor de ingang kon neerzetten.
Heel timide en heel droef hoorde ik naast mij mijn vechtgenoot zeggen:
"Sjees, die heeft zeker ook een cursus parkeren bij mijn vriend gehad……"
En weet u wat ook zo grappig is? Diezelfde vriend heeft ook nog eens helemaal geen moeite met files!
Ik ben een koukleum eerste klas.
Pas boven de 23, 24 graden voel ik mij lekker in mijn vel zitten.
Onder die temperatuur moet ik toch wel of een kacheltje in de buurt hebben of iets warms aangetrokken
hebben wil ik mij nog happy voelen.
Hittengolfjes zoals die zelfs hier in de lage landen voorkomen zijn dan ook pure pretdagen voor mij.
Eigenlijk had ik in de tropen geboren moeten worden… zalig nooit geen kou meer maar helaas dropte de ooievaar mij
in het koude kikkerlandje Nederland.
Na onze verhuizing naar het zuiden - België - bleek dat we toch niet zuidwaarts genoeg afgezakt
waren want ook hier is het koud helaas.
Volgens mijn vechtgenoot scheelt het toch een paar graadjes met Nederland maar eerlijk
gezegd merk ik daar geen donder van.
Gelukkig gaat in deze tijd van het jaar de openhaard weer aan en dat is bijzonder aangenaam.
Meestal zo tegen een uur of 5 wordt hij aangestoken en dan is het binnen een uurtje heerlijk warm en knus in de kamer.
Graag zit ik dan op de bank met nog een nepbontdekentje over mij heen naar de vlammetjes te kijken, het kan me niet warm genoeg zijn!
Mijn vechtgenoot heeft weinig last van de kou. Dat is ook een man die dol op de seizoenen is.
Heerlijk die winter, zalig die herfst, genieten van de zomer en uitkijken naar de lente.
Die laatste twee vind ik ook wel wat hebben maar die herfst en de winter…. Brrr..
Manlief dus niet, die vindt dat elke seizoen zijn charmes heeft.
Met meteorologie als interesse kan hij dan uitleggen waarom het zo koud is.
Hele verhandelingen krijg ik dan over straalstromen, hoge- en lage drukgebieden die over onze hoofden heen en weer schijnen te drijven.
Zeer geïnteresseerd 'leest' mijn man de diverse weerkaarten van het KMI en KNMI waarna ik steevast te horen krijg
dat je in de tropen zo'n diversiteit aan weertypen niet hebt.
'Nee, waarom denk je dat ik er heen wil' vraag ik dan maar weer.
We zullen het nooit eens worden vrees ik…..
Nu staan we ook wel heel ver uit elkaar met onze mening over warm, warmer en warmst.
Het lukt mij af en toe 's avonds als de open haard brandt en ik de deuren dicht weet te houden (die manlief steeds weer openzet) de
temperatuur tot een aangename 27 soms 28 graden op te drijven. Zalig!
Zelfs mijn dekentje leg ik dan even opzij of alleen nog maar over mijn voeten.
Ik kneuter en wentel mij rond door de warmte die duidelijk goed is voor mijn lijf en leden.
Maar dan moet u het commentaar horen van mijn vechtgenoot…..
'Dit is niet normaal hoor vrouw….'
En wat dacht u van: 'ik glijd van de bank af…'
Of hij zegt 'die katten gaan al op de koude tegels liggen, zal ik ook maar…'
Hij weigert gewoon mij te laten genieten van de warmte.
Laatst was het weer 'zo bloody heet '- volgens mijn man dan - dat hij op een gegeven moment naar buiten vluchtte….. 'even een frisse neus halen, ik ga hier dood…' was zijn commentaar bij zijn vertrek uit onze buitengewoon behaaglijke huiskamer.
Gelukkig stond op dat moment ook buurmanlief buiten uit te hijgen van de hitte in zijn huiskamer. Zijn vrouw heeft het ook nooit te warm dus oh, wat een geluk, manlief leed niet alleen! Heerlijk hebben de twee mannen staan klagen en zeuren over te warm.
En de buurvrouw en ik? Wij kropen nog maar eens lekker weg onder onze respectievelijke dekentjes!
Te warm? Nooit!
Sammy dendert nog steeds vrolijk door het huis.
Echt alles vind dat mormeltje leuk. Het laatste wat hij zich heeft aangeleerd is het van de stoel in de schemerlamp springen.
U leest het goed, hij springt in de schemerlamp.
Het is een vrij grote lamp met een stenen voet en met een grote kap die op het dressoir staat.
Vanaf de stoel springt hij dan op de voet van de lamp en probeert via de bovenkant van de kap weer naar buiten te komen.
Vervaarlijk heen en weer zwaaiend tracht de lamp overeind te blijven terwijl Sammy zich een weg langs de gloeilamp wurmt.
De lamp ziet er inmiddels moe uit en wij ook! Het opvoeden lukt niet helemaal zoals het zou moeten vrees ik.
Consequent blijven… sja… doe dat maar eens als jij Sammy vertelt dat hij niet in de lamp mag springen en je vechtgenoot huilend
van het lachen op de bank zit.
Is het gedoe met de lamp weer gedaan en niet leuk meer dan zie je hem - het mormeltje dus - denken 'wat zal ik nu gaan doen…?' om
zich vervolgens met een enorme sprong in de krabpaal te hijsen en daar alle balletjes, speeltjes, propjes papier (moeizaam door
mij uit alle hoeken en gaten van de kamer tevoorschijn gehaald) vrolijk het mandje uit te meppen.
Niets is ook zo leuk als de wekelijkse poetsbeurt van het huis. Je kan dan meehelpen!
Afstoffen met een swiffertje… vergeet het maar! Sammy ziet de swiffer als een gevaarlijke indringer die nodig aangevallen moet worden.
Denk jij de boekenplank af te stoffen hangt er een klein zwart apenkoppie aan je stofdoek.
Dweilen? Niks is zo plezant als al slippend en schaatsend over de nog vochtige vloer vliegen en overal pootafdrukken achter te laten.
Geldt ook voor de ramen… net gelapte ramen hebben natte neusjes nodig dan zien ze er niet zo netjes meer uit en dat is veel beter.
Verstoppertje spelen is een ander hobby van Sammy.
Je laat je personeel zich een versuffing zoeken naar je terwijl je lekker onder de lage
salontafel gaat zitten of je verstopt je in de garage op de meest onwaarschijnlijke plekken. Het schijnt het toppunt van plezier te zijn
om te zien hoe wanhopig het personeel kan worden… 'hij is toch niet naar buiten ontsnapt…..' om vervolgens op het moment suprême
(ons wanhoop moment) tevoorschijn te komen met zo'n zoeken-jullie-mij-soms-uitdrukking op zijn snoetje.
En dan, op het moment dat ons incasseringsemmertje dreigt over te lopen, barst hij opeens van de slaap, hij komt nog een knuffeltje
halen en gaat dan naar zijn favoriete mandje en verdwijnt in Dromenland.
Watjes als wij zijn kijken we dan helemaal vertederd naar het kleine katje en zeggen bijna in koor dat het zo'n lief ding is
en zijn we bijna al het kattenkwaad weer vergeten.
Over een paar weken komt ene Tobias ons huisdierenbestand aanvullen.
Tobias is een Siamees van nu zo'n 7 weken oud/jong.
Vóór onze Sammy zijn zeer onverwachte entree bij ons maakte hadden wij al een Siameesje uitgezocht bij de onvolprezen Rita in Antwerpen.
Deze Tobias mag eind november bij zijn moeder weg en dat is iets waar wij enorm naar uitkijken.
Dagelijks vertellen wij Sammy dat er een vriendje voor hem zit aan te komen iets wat Sammy aanhoort maar waar hij nog niet echt van
onder de indruk is.
Dat manlief daar wel van onder de indruk is bleek laatst toen wij, én de lamp, weer eens een enorme hectische ochtend met Sammy achter de rug hadden en wij uiteindelijk toch weer smeltend naar het slapende mormeltje keken, mijn vechtgenoot opeens zachtjes zei: 'Oh….. help, straks hebben we er twee……'
Even keken elkaar in paniek aan en toen zijn we maar vast gaan zoeken naar een veiliger plek voor de lamp…
Klik hier voor Rita's Thai Siamees website! P.S. Poema en Gucci zijn de ouders van onze Tobias!
Het gaat super goed met onze conditie!
'Fijn' zult u denken… 'maar wat moet ik daar mee…' en daar heeft u volkomen gelijk in
maar ja, ik moet toch ergens mijn verhaal kwijt!
Het begon met een mailtje van onze vriendin de dierenarts.
Bij haar in de praktijk was een klein katertje binnen gebracht, gevonden langs de kant van de weg
door een fietsend echtpaar die het diertje daar niet durfden te laten zitten. Maar ja, wat doe je
dan met zo'n katje als asiels ver weg zitten, je brengt het naar de dierenarts in het dorp, die weet er wel raad mee.
Onze dierenarts zou wel een nieuw huis zoeken voor het beestje maar had al een lang weekendje
weg geboekt en zat een beetje in haar maag met dat kleine ding.
4 dagen alleen laten was geen optie en zo kwam er een mailtje met de noodkreet bij ons terecht.
Zouden wij misschien die paar dagen het prutteltje in huis willen nemen, hij was nog te klein om zo lang alleen gelaten te worden……
Ik heb nog nooit zo snel een mailtje beantwoord!
Kom maar op met dat frummeltje, wij zullen goed voor hem zorgen die paar dagen.
En toen…. Sja…. veni vidi vici…… zoals Julius Caesar dat zo mooi zei. Frummel kwam, zag en overwon en was niet meer van plan weg te gaan.
Wij zijn dus nu de trotse eigenaren van een klein zwart katertje die wij inmiddels Sammy hebben gedoopt.
En Sammy is dus heel goed voor onze conditie.
Kleine katertjes weten nog niet wat wel en niet mag en dienen dus opgevoed te worden.
Dat houdt in dat wij met zeer grote regelmaat overeind vliegen om Sammy uit de gordijnen te plukken, of van het
dressoir te halen of uit de boekenkast.
Op strenge toon zeggen wij dat zoiets niet mag en zetten hem demonstratief op zijn krabpaaltje.
Sammy neemt het voor kennisgeving aan en binnen de minuut probeert hij het nog een keer en weer vliegen wij overeind.
Dit herhaalt zich een aantal keren - een mens moet consequent zijn in het opvoeden! - totdat Sammy weer iets anders ontdekt.
De vaatwasser inruimen…. Sammy helpt en alvorens een bord in het rek te kunnen zetten moeten wij eerst Sammy eruit plukken.
Dit geldt ook voor droger en wasmachine, wij moeten zeer alert zijn.
Ook heel goed uitkijken met lopen! Sammy is graag bij ons en hobbelt overal achter ons aan wat ons noodzaakt
vreemde sprongen te nemen om maar niet op het katje te stappen.
Verwondert aanschouwt Sammy dit allemaal, je ziet hem denken 'vreemd volk hoor waar ik terecht ben gekomen…'
Op de trap gaat Sammy op die tree liggen waar jij net op wil stappen en weer kronkelen we alle kanten op.
Ik ben nog nooit zo soepel geweest!
Sammy is ook onze wekker. Zo tussen 7 en 7.30 uur wordt het wakker.
Hij vliegt als een bezetene over het bed heen en weer, neemt en
passant nog even een blote teen mee en probeert uit alle macht een hand te vinden waar je mee 'vechten' kunt.
Je ziet hoe blij hij is met deze nieuwe dag en dat hij die dolgraag met ons delen wil!
Dit verhaaltje schrijven heeft ook even geduurd want Sammy wil mee helpen, hij scheurt over het toetsenbord wat mij weer
noodzaakt een tientallen letters te verwijderen.
Af en toe, als hij even liefde nodig heeft, gaat hij gewoon op het toetsenbord zitten en kijkt je aan met een aai-mij-nou -even -blik.
Wel 15 seconden lang laat hij zich dat welgevallen om daarna weer snel op pad te gaan want er valt nog zoveel te ontdekken!
Hij is onvermoeibaar onze Sammy, een kitten in huis houd je jong en soepel maar put je ook uit.
En dan… op het moment dat je 'wanhopig' dreigt te worden, stort het in en valt het als een blok in slaap met op zijn snoetje
zo'n gelukzalige uitdrukking van alle pret die hij weer heeft gehad.
Op kousenvoeten sluipen wij dan door het huis, genietend van de rust die overigens niet lang duurt want hij heeft
aan een half uurtje slapen genoeg maar wij daarentegen….
We zijn bekaf maar we kweken een super conditie en eerlijk is eerlijk, we zijn helemaal gelukkig met onze Sammy.
Wordt ongetwijfeld vervolgd!
Mijn vechtgenoot en een verpakking van het een of ander is iets dat niet echt soepeltjes samen gaat en dat is heel zacht uitgedrukt.
Zo zijn daar de beschuiten.
Op elke beschuitverpakking staat ergens bovenaan de rol: 'hier trekken' en vergezeld van zo'n minitekening
van een ritsje zou dat mogelijkheden moeten bieden tot het eenvoudig openen van de rol maar op dat plekje, bij die tekst en
tekening, zou een lipje moeten zitten en daar zit nu ook het probleem.
Manlief kan de tekst en het ritsje nog wel vinden maar dan houdt het op.
Dat lipje namelijk zit niet op de plek van het ritsje en tekst maar een stukje verderop of aan de andere
kant van de verpakking of een stukje hoger of lager.
Hoe dan ook, mijn man kan het niet vinden en dan begint het gevecht om het beschuitje.
Het eerste beschuitje krijgt hij er nog wel uit maar de 2e of 3e…. dat wordt al een stuk lastiger.
Die beschuitjes zitten vrij strak in die verpakking en manlief krijgt zijn vingers er niet onder.
Lang verhaal kort gemaakt: als manlief de beschuitrol onder handen heeft gehad heb ik:
A. gebroken beschuitjes op mijn bord en B. voor de rest van de maand genoeg paneermeel in huis.
En dat zijn dan alleen maar beschuiten.
Materialen die in die gesealde hardplastic verpakkingen zitten zoals batterijtjes of een nieuwe muis of
een zaklantaarn moeten met grof geweld bevrijd worden.
Dat kan resulteren in een spontane uitbarsting van rondvliegende batterijtjes
en resulteert zeker in een supernijdige echtgenoot die alle verpakkingsboeren naar minder leuke locaties wenst.
Mentholsnoepjes…. Kent u ze? Van die kleine groen kussentjes met zo'n suikerlaagje eromheen.
manliefs favoriete snoepjes maar…. oh, die verpakking….
Die snoepjes haalt hij bij onze lokale apotheek. De apotheek ligt bovenaan de weg met behoorlijk schuin omhoog lopende
parkeerplekken voor de deur.
Mijn vechtgenoot gaat naar binnen, koopt zijn snoepjes en loopt weer naar buiten ondertussen proberend het zakje te openen.
Slimste is om er een puntje van open te maken maar dat lukt hem bijna nooit. Die zakjes zijn gemaakt van taai, zeer
taai plastik en je scheurt ze óf niet óf helemaal open en dat laatste overkomt manlief altijd.
Haalt hij de auto niet met een gesloten zakje dan zie je een groene wolk van snoepjes over de helling stuiteren en vrolijk naar
beneden rollen, je hoort ze bijna giechelen van pure pret.
Haalt mijn man de auto wel dan is het interieur van onze auto weer eens vrolijk groen gespikkeld en
vinden we nog dagen lang groene snoepjes en kleven stuur en versnellingspook van de gesmolten suikerkorrels.
En dan nog de zalm…. Van die plakjes gerookte rode zalm.
Wij besloten ons op een dag te trakteren op deze wederom zeer goedverpakte lekkernij.
De plakjes lagen op een goudkleurig kartonnetje omhuld door taai plastic.
Manlief wierp er de nodige technische blikken op en kwam tot de conclusie dat er geen trekflapjes, ritsje aanwezig
waren en dat gewoon brute schaarkracht hier op zijn plaats was.
Helemaal gelukkig was hij dat hij het eindelijk eens heel makkelijk van een verpakking had gewonnen.
Maar helaas had de verpakking nog een verrassing voor hem in petto…..
Hij belegde zijn broodje zeer royaal met plakjes zalm en zette daar toen gelukzalig met veel enthousiasme
zijn tanden in en nam er een grote hap uit.
Seconden later moest hij - volkomen verbijsterd - constateren dat de zalm vreemd taai en dus niet te eten was.
Tussen elk plakje zalm zat een, zo goed als onzichtbaar, super dun plastic velletje en dat had manlief
volkomen over het hoofd gezien.
Zelden zag ik mijn vechtgenoot zo nijdig - kom niet aan zijn eten! - en wat hij allemaal met 'die verpakkingsmafia' ging
doen zal ik u ook besparen maar fraai was het niet.
Maar... gelukkig is het 'lijden' van mijn vechtgenoot niet voor niets geweest, ik had immers weer (verpakt) voer voor een column!
Ja, pootjes….
De zomer is aangebroken en de tuindeuren staan weer open en maaltijden en drankjes worden weer veelvuldig genuttigd op ons terras.
Mooie tafel, stoeltjes er omheen en een en ander opgevrolijkt met een paar tuttels en fruttels in de vorm van een lantaarn (metaal),
plantenbakje (metaal) en een stenen beeldje.
Kunt u zich de situatie een beetje voorstellen? Ziet er, althans in mijn ogen, knus en gezellig uit.
De tuintafel is van teak gemaakt en dat heeft een 'nadeel'... teakhout vergrijsd als je er niets aan doet.
Dat grijze vinden wij minder mooi dan de echte teakhoutkleur en daarom duikt mijn vechtgenoot in het voorjaar zijn schuurtje
in om met een aantal flessen weer naar buiten te komen.
Een reiniger, een ontgrijzer, een olie en als laatste een sealer die de kleur gaat vasthouden - voor 1 seizoen dan.
Manlief stort zich vol overgave op de harde borstel en reiniger - na een winter ziet die tafel er niet meer uit en moet er écht op geboend
worden - om daarna de ontgrijzer er op los te laten.
Hierna de olie en dan komt ineens die mooie teakhout kleur weer in alle glorie tevoorschijn. De tafel is weer mooi. Nog even
liefdevol de sealer aanbrengen en met een diepe zucht van tevredenheid stapt mij man een metertje achteruit om zijn werk te bewonderen.
Ik prijs mijn vechtgenoot de hemel in en zoek ondertussen mijn tuttels en fruttels.
Met argusogen ziet manlief al die tuttels weer op de tafel verschijnen. Voor hem hoeft dat namelijk niet.
Elk jaar weer, nadat de tafel gepoetst is, vindt er een discussie plaats over mijn hebbedingetjes want die metalen dingen veroorzaken roestplekken
op zijn mooie tafel.
Al mij argumenten veegt hij van de tuintafel……
Dat een tuintafel een gebruiksvoorwerp is, maakt geen indruk op mijn vechtgenoot.
Dat het zo gezellig staat, vindt hij helemaal mijn idee en dat de hele wereld dingetjes op tafels heeft staan zonder gezeur maakt
ook al helemaal geen indruk op hem, dat moet de wereld maar zelf weten is zijn antwoord.
Elk jaar weer vliegen we elkaar in de haren over dit onderwerp en ik begon de moed een beetje te verliezen.
Dan maar een kale tafel?
Wij hadden boekenkasten nodig (volgt u het nog een beetje? - die pootjes komen eraan hoor!) - en die boekenkasten hebben we gekocht bij het welgekende Zweedse woonwarenhuis te Gent. Nadat de boekenkasten in elkaar waren gezet hielden wij een stuk of wat plastic doppen over. Mijn vechtgenoot is van het je-weet-nooit-of-je-het-later nog-eens-kan-gebruiken-type en dus lagen die doppen braaf te wachten.
En toen werd het weer een dag schitterend weer. Lekker buiten zitten en ja hoor, de discussie over de hebbedingetjes barstte weer
los nadat manlief grote roestvlekken op zijn tafel ontdekte.
Of hij voor Jan met de korte achternaam werkte en waarom die rommel toch op tafel moest en waarom…….
Opeens stond hij op en liep met een grote grijns de kamer in.
De doppen triomfantelijk in de lucht houdend kwam hij terug - hij nam de kandelaar, plakte daar de doppen onder en ook
het arme plantenbakje moest eraan geloven.
Zielstevreden bekeek hij het resultaat.
Ik keek mee en zag de kandelaar en het bakje op toch wel redelijk hoge pootjes op mijn tafel staan.
Oké, geen kringen en vlekken meer maar ik ben er zeker van dat ik de enige mens in de wereld ben die haar hebbedingetjes op (toch wel hoge) pootjes heeft staan.
En mijn vechtgenoot? Volgens mij gaat hij patent aanvragen op zijn 'uitvinding', maar….. hij heeft nu ook een zwak gekregen
voor dat Zweedse woonwarenhuis (slimme jongens die Zweden!) en dat is weer gunstig voor mij want ze hadden daar leuke kandelaars te kust en te keur!
In ons leventje zorgen taalgebruik en gewoontes van ons woonland regelmatig voor verwarring zoals u in de vorige column kon lezen. Maar dat ook wij voor verwarring konden zorgen is iets wat wij zeer recent hebben ontdekt en dat dankzij onze hobby.
In een dolle vlaag van verstandsverbijstering hebben manlief en ik ons vorig jaar ingeschreven voor een cursus digitale spiegelreflex fotografie.
Leuk, hartstikke leuk kan ik u zeggen.
We moeten voor de opdrachten veel op pad en dat heeft ons al op de gekste plekken gebracht.
Van ijsbanen, maneges tot kerstvieringen van het (Belgisch) ziekenfonds aan toe - midden tussen de paarden, ijshockeyers
en senioren met slagroomtaart hebben we gestaan en de meest mooie plaatjes getrokken/gemaakt.
Men bekijkt de wereld heel anders door een camera. Een blik op een mooi landschap gaat nu gepaard met vragen
als: is het licht goed, geen storende elementen in beeld, staat mijn ISO goed ingesteld, hoe groot moet mijn scherptediepte zijn enz. enz.
De tijd van zo maar even plaatjes schieten is definitief voorbij.
Begonnen wij aan de cursus ergens in september vorig jaar met gewone daglicht foto's, deel II van de opleiding gaat veel over nachtfotografie.
Een nieuwe wondermooie fotowereld gaat dan voor je open.
Gekleurde strepen van autolichten,
letterlijk schrijven met licht, vuurwerk en bliksem vastleggen.
Dat laatste zou ik doen als ik niet zo benauwd was voor onweer maar het feit dat je weet hoe
het moet doet al heel veel goed voor een mens' ego!
Een van onze opdrachten was flitsen op het 2e gordijn. Daar bereik je mee dat je onderwerp - een auto bijvoorbeeld - al voorbij is
en je op de foto de lichtstrepen van de koplampen achter de auto te zien krijgt wat een effect van snelheid geeft.
Voordat ik nog verder verzand in technische kreten, neemt u maar gewoon aan dat het een leuk effect is.
Natuurlijk moet je hiervoor in de avonduren op pad en de auto's mochten niet te hard rijden dus waren wij naar de rand van het
dorp gegaan in de hoop dat de auto's daar niet te hard meer reden.
Iedere auto die eraan kwam trachten wij te fotograferen met die flits dus.
Op het juiste moment die knop indrukken vereist enige ervaring die wij nog niet hadden en wij flitsten er dus vrolijk op los.
Maar ja, als je als automobilist flitsen ziet langs de kant van de weg……
Na een half uurtje hadden wij bereikt dat iedereen zich keurig aan de snelheid hield, er werd af en toe zelfs flink afgeremd.
Een bewoner die alles van achter zijn raam stond te begaffelen kon zich niet langer beheersen hij snapte er niks van en kwam naar ons toe voor uitleg.
Nadat wij hem over onze hobby hadden verteld vroeg hij heel serieus of we niet konden blijven staan want het scheelde een hoop
herrie nu iedereen zich aan de snelheid hield!
Thuis de gemaakte foto's bekeken maar we waren niet tevreden. Volgende avond maar weer op pad.
Dit keer kozen we de plek bij de verkeersdrempel in ons dorp.
Wij weer enthousiast aan het fotograferen met flits uiteraard - gaat er opeens aan de overkant van de straat een deur open en daar stapt een man op ons af.
Wat wij aan het doen waren? Weer alles braaf uitgelegd, dat wij foto's moesten maken met de flits op het 2e gordijn.
De man knikte begrijpend, hij vond het ook een mooie hobby dat fotograferen en 'allee ja, nu snap ik het…. Ik zal dan mijne gordijnen en
rolluiken maar efkes naar beneden doen want die flits schijnt zo in mijn tv…..'
Zo geconcentreerd waren wij op die langsrijdende auto's dat wij nooit in de gaten hebben gehad dat bij elke foto de
huiskamer van de man vrolijk verlicht werd en geloof mij, 2 grote flitsers geven héél veel licht!
Wij boden onze excuses aan en nadat de rolluiken ratelend naar beneden waren gegaan hebben wij nog een paar hele mooie foto's kunnen maken.
2 fotograferende Hollanders in het dorp… ja, ik snap dat het voor onze mede dorpsbewoners soms zeer verwarrend kan zijn!