Een greep uit het leven van alle dag!
Lees ook de Oude columns
Er zijn van die dagen waarvan je achteraf zegt 'ik had vandaag gewoon in bed moeten blijven liggen'. Dat zijn dan van die dagen dat er niks lukt, dat alles uit je handen valt en dat je de hele dag tegen dingen aanloopt in plaats van er omheen. Dit soort dagen overkomen volgens mij iedereen wel eens en meestal is het voor de omstanders best amusant om te zien hoe iemand zich door zo'n dag heen worstelt.
Ook ik heb laatst weer eens zo'n dag van dichtbij mogen aanschouwen want mijn vechtgenoot stortte zich op een zonnige ochtend in januari vol overgave op zo'n dag.
Hoewel mijn vechtgenoot absoluut geen last heeft van een ochtendhumeur is hij wel iemand die even
wakker moet worden, laat hem in alle rust zijn beschuitje smeren en tegen de tijd dat het 2e beschuitje
genuttigd is, is hij helemaal klaar om vol vrolijkheid aan een nieuwe dag te beginnen maar deze ochtend verliep het ietsje anders.
Bij het smeren van het 1e beschuitje ging het nog goed maar het 2e beschuitje had absoluut geen zin om genuttigd te worden en hoe manlief het voor elkaar kreeg weet ik nog altijd niet maar het beschuitje nam een vrolijke duik en viel met de smeerkaaskant naar beneden naar de keukenvloer.
Dit tot groot jolijt van onze katten die er meteen bovenop doken.
Mijn man probeerde het beschuitje op te pakken maar dat brak in vele stukjes waardoor binnen no-time de handen van manlief onder de smeerkaas zaten.
Niets onoverkomelijks natuurlijk maar wel heel komisch.
Na de koffie ging manlief iets technisch doen met zijn tv-schotelaansluiting.
Nadat hij daar mee klaar was moest er getest worden en die zware verantwoordelijkheid lag bij mij.
Ik moest iets opnemen en dan zien of het allemaal goed ging.
En dat ging het dus niet. Wat ik ook deed het ding weigerde iets op te nemen.
Natuurlijk ging mijn vechtgenoot er meteen vanuit dat ik wel weer iets verkeerds had gedaan maar mij op een fout betrappen ging niet.
Er werd gefronst, nagedacht, opnieuw geprobeerd maar helaas.... software nakijken, nog eens proberen, op internet zoeken maar niks hielp.
Pas een hele tijd later - manlief bleef zoeken - hoorde ik opeens een hartgrondig gemopper, overgoten met toch iets van opluchting.
Ik vroeg of het apparaat het eindelijk deed en wat was nou de oorzaak?
Mijn man begon mij te vertellen dat hij oprecht aan zijn geestelijke vermogens begon te twijfelen en nadat ik de oorzaak had vernomen begon ik mee te twijfelen.
Als je er veel van weet zoek je veel te ver en dat had manlief ook gedaan maar het was maar iets heel simpels: hij had het output stekkertje in het input contactje gedaan.... Sja, ik ben geen technicus maar ook ik snap dat het dan niet kan werken.
Maar gelukkig werkte alles daarna weer naar behoren maar.... de dag was nog niet teneinde.
's Middags wilde manlief een documentje afdrukken en op dat moment had onze printer heel sterk de onbedwingbare neiging om vast te lopen
wat het ook vol verve deed. Het 'even' een afdrukje maken nam een hele tijd in beslag deze dag.
En nog was het leed niet geleden voor mijn vechtgenoot - wiens humeur tot ongekende diepten was weggezakt.
Het slaapkamerraam open zetten zorgde ervoor dat er een grote bus gevuld met 'stuivertjes' (5 eurocent muntjes) - die op de vensterbank stond -
gillend van de pret door de slaapkamer stuiterden... de hele vloer lag vol met muntjes en eer je die allemaal van een gladde vloer hebt opgepikt!
U kent mij... flink zout in de wonden strooiend vermaakte ik mij opperbest met alle ellende van mijn vechtgenoot.
Het liep inmiddels tegen vijf uur, de dag was bijna om en het leed van manlief leek geleden hoewel... onze katten
liepen wel erg onrustig om ons heen en dat werd steeds erger.
Zou een pechdag ook op hun invloed hebben? Wat was er toch aan de hand met
die jongens?
Ik snapte er niks van, ze bleven maar om ons heen draaien en liepen daarna steeds de gang in.
Er was eten en drinken genoeg voor ze en de kattenbak had manlief vanmiddag tussen alle ellende door nog verschoond dus er was niks
aan de hand toch?
Ehh.... wel dus.... mijn geliefde vechtgenoot had nadat hij de kattenbak had verschoond de ingang
van de bak tegen de muur gezet en daardoor konden de jongens niet naar de bak. Ze liepen dus met gekruiste pootjes om ons heen!
Ik begon met dit verhaal te vertellen dat je op dit soort pechdagen beter in je bed kan blijven liggen en daar zijn manlief en ik - en nu dus ook onze katten - meer dan van overtuigd!